දෝරෙ ගලන
කුහක කම් මැද
දුබල ජීවයක් ලද අපි
තාමත් අසරණයි
විච්ඡිණ්න බලාපොරොත්තු පිරුණු
මිළින හෘද් කුසුම පුබුදු වන්නට
මොහොතකට,
නිල් කහ කොල වලට හැකි වුවත්
අද මා
මා නැතිනම් හෙට නුඹ කරා විත්
ගත රීරි මාංශ උරා බොන
ඔවුනට නොහැකිය
අප සේම තවෙකියන්
මේ මඟට පිවිසේවි
ඒ
විෂ පිළිල වපුරන
නොමිනිස්කම් නිසාම ය
එදා මෙන්ම තාමත් හැමදාටම
අපි අසරණයි.
No comments:
Post a Comment