ඔබ හා මා ගෙවූ අතීතයක් වේ
එය සිහිනයකි.මිරිගුවකි.
එහිම ගැලී ඉන්නට ඇත්නම්
එයද වේදනාකාරීය
ඔබ ගොසින් ය
සිහිනයකවත් නොරැඳී
ඔබ ගොසින් ය
ඉඳින්
මම තවත් තව තවත් බලා හිඳිමි
ඒ සිහිනයම නැවත දකිනු රිසින්
ඒ විඳි සුමියුරු සප්ත ස්වර හා රැඳී

නොනිමි වලප

දෝරෙ ගලන
කුහක කම් මැද
දුබල ජීවයක් ලද අපි
තාමත් අසරණයි
විච්ඡිණ්න බලාපොරොත්තු පිරුණු
මිළින හෘද් කුසුම පුබුදු වන්නට
මොහොතකට,
නිල් කහ කොල වලට හැකි වුවත්
අද මා
මා නැතිනම් හෙට නුඹ කරා විත්
ගත රීරි මාංශ උරා බොන
ඔවුනට නොහැකිය
අප සේම තවෙකියන්
මේ මඟට පිවිසේවි
ඒ
විෂ පිළිල වපුරන
නොමිනිස්කම් නිසාම ය
එදා මෙන්ම තාමත් හැමදාටම
අපි අසරණයි.

දුර ඈත දවසකදි
නුඹ ආව හදිසියෙන්
සීරුවට නෙත් ඇරන්
මං උන්නා නුඹ බලන්
සිනහවෙන ඇසිපියන්
අතරමං වුන නිසා
නුඹව මිස වෙන කවුරු
අනේ මං පතන් නැහැ
මල් සිහින තවරාන
පෙම් පැතුම් පුරවාන
කෝල වෙන හිත් පොඩිය
නුඹ මිසක් ඇඳුරුවෙද

මවකි බිරිදකි ගහනියකි විටෙක සිරකාරියකි
හිනැහෙමි තැවෙමි දැවෙමි එයත් රස ගුලාවකි
දකිමි දනිමි හැඳිනිමි නිදහස මහ මුලාවෙකි
විඳිමි සිතමි විඳවන්නෙමි සෙනෙහස හොඳ කලාවකි

දුර ගමනක් අතර මගදි
නැවතුන එක් නවාතැනක
හිත තියලා අරන් යන්න
අමතක වී හැබෑවටම

ගමනක් අවසන් කරන්න
හිතක් නැතිව කෝම හැකිද
පුළුවනි නම් එවනු මැනවි
දමා ආව ඒ මඟේ හිත

ආදරයෙන් සුරැකිව ඇති
දනිමි දනිමි එය සැබෑව
හිතත් සමග මාත් එතැන
නොවෙද ඉතිං නොකියනු මැන

අගුළු ලූ ප්‍රේමයට
නිදහසක් දුන් විටෙක
හනි හනික දිව යන්නේ
නුඹ මතක අතරටයි
අවාරයෙ කුසුම ලෙස
සුවඳ දී ගිය ඔබව
මොන තරම් අගනේද
මගේ හිත කියනවා
මරණයේ මිහිරි බව
හිත් මතට ආ විටෙක
අනේ.!නුඹ දකින්නට
එක්වරක් !හිතෙනවා

නුඹ තලා පෙලා
පොඩි කර දා හැකිනම්
මම එය
සීරුවට නොව
වියරුවෙන් ඉටු කරමි
ඒ,
නුඹ
වියරුවෙන් නොව
සීරුවට
අංශුමාත්‍රයක් වන පරිදි
විනාශ කර දැමූවෙන්
දිළිඳු
ම'සිත